Mirko Trivić o generalu Mladiću: Očuvanje srpskih ognjišta i narodno jedinstvo
Potpredsjednik Organizacije starješina Vojske Republike Srpske Mirko Trivić istakao je da je ispraćaj generala Ratka Mladića trenutak ujedinjenja za čitav narod, naglasivši da borba za očuvanje srpskih ognjišta u Republici Srpskoj i Srbiji ostaje trajna obaveza koja se danas može isticati uzdignute glave.
Počast vojsci i komandantu
Trivić je naglasio da današnji dan predstavlja oproštaj od vojnog vođe koji se svrstao među najveće srpske vojskovođe i vojvode. Prema njegovim riječima, čin odavanja počasti i ispraćaj u vječni počinak u grobnicu pored voljene kćerke odigrava se onako kako dolikuje, u prisustvu starješina koje su izvršavale njegove komande i izvještavale o zadacima, što ujedno svjedoči o nepokolebljivosti i odbijanju da se trpi tuđi pritisak.
Ukazujući na trenutne okolnosti, on je naveo da i Srbija kao matica pokazuje snagu da se odupre pritiscima pojedinih briselskih birokrata, među kojima se nalaze i oni koji su nekada u zajedničkoj državi nosili pionirske marame, a danas dijele lekcije zemlji koja ih je u prošlosti oslobađala.
Sjećanje na vojničke dane i poruka o jedinstvu
Prisjećajući se svog službovanja u slovenačkoj kasarni „Milovan Šaranović“, pod čijom je komandom oslobođena Postojna i zaposjednuta teritorija koju je do Drugog svjetskog rata držala Italija, Trivić je konstatovao da srpski narod i dalje prepoznaje vrijednost svojih junaka. Ključna poruka narodu, kako je naglasio, jeste očuvanje jedinstva i odlučnost da se nikada ne prihvati uloga sluge na sopstvenim ognjištima.
Teške borbe u Podrinju
Osvrćući se na vojničku ulogu generala Mladića, Trivić je naveo da je riječ o komandantu koji je uvijek bio u prvim borbenim redovima, dajući lični primjer tokom ratnih dejstava. Podsjetio je i na izuzetno nepovoljne položaje koje je Armija RBiH zauzela još 1992. godine, neposredno nakon priznanja RBiH, a prije formiranja Vojske Republike Srpske.
Trivić je napomenuo da je period 1992. godine bio posebno težak za stanovništvo u Podrinju, koje je sve do marta 1993. godine trpilo napade i ubistva tokom najvećih vjerskih praznika, usljed čega su bila prekinuta međusobna povezivanja opština i sela, a narod bio prinuđen na povlačenje prema rijeci Drini i Srbiji, sve do kasnijih događaja i oslobađanja prostora enklave Srebrenica 1995. godine.
