Novi Zeland na vrhu liste potrošnje sladoleda po glavi stanovnika
Iako se Italija tradicionalno povezuje sa sladoledom, a SAD sa mekim sladoledom, najveću potrošnju sladoleda po glavi stanovnika ima Novi Zeland. Ova ostrvska zemlja na prvom je mjestu svjetske liste sa prosjekom od 28,4 litra godišnje.
Prvi po potrošnji, ispred Italije
Statistika jasno pokazuje da Novozelanđani po glavi stanovnika pojedu više sladoleda od svih ostalih. Odmah iza njih na listi su Finska, Švedska i Danska, dok Italija, uprkos slavi koju uživa zbog svog sladoleda, sa osam litara po glavi zauzima tek deveto mjesto.
Tradicija, ukusi i novi trendovi
Sladoled se na Novom Zelandu pojavio još u 19. vijeku, a njegova popularnost znatno je porasla 1920-ih i 1930-ih godina, dijelom zahvaljujuci kampanjama koje su isticale zdravstvene prednosti mliječnih proizvoda. Laka dostupnost kvalitetnog mlijeka i jačanje velikih proizvođača, među kojima je i Tip Top, učinili su sladoled važnim dijelom lokalne kulture.
Jedan od najpoznatijih autohtonih ukusa je „hoki poki“, koji je nastao u Danidinu krajem 19. vijeka, a danas je popularan i u Australiji. Prvobitno je to bio sladoled od vanile sa komadićima hrskavog karamela, odnosno „saćastog tofija“. Recept se vremenom mijenjao, a Tip Top je oko 1980. godine umjesto krupnih komada karamele počeo da koristi manje kuglice kako bi pojednostavio proizvodnju.
Danas se taj ukus može naći širom Novog Zelanda i smatra se jednim od simbola „Kivijane“, odnosno lokalne popularne kulture nadahnute američkom kulturom iz sredine 20. vijeka.
Novozelandska scena sladoleda, međutim, ne počiva samo na tradiciji. Sa popularizacijom društvenih mreža pojavile su se i nove vizuelno privlačne verzije, poput „pravog voćnog sladoleda“. On se pravi miješanjem sladoleda od vanile sa zamrznutim voćem i služi u visokim gomilama, slično mekom sladoledu, a zbog fotogeničnog izgleda ispred prodavnica koje ga nude često se čekaju dugi redovi.
