Pravilno čuvanje muškatli tokom zime donosi bujne cvjetove na proljeće
Pravilno čuvanje muškatli tokom zime omogućava ovim omiljenim biljkama da bez problema dočekaju toplije dane, iako mnogi ljubitelji cvijeća na kraju sezone bacaju saksije vjerujući da je njihov vijek završen. Uz obezbjeđivanje odgovarajućih uslova i nekoliko jednostavnih koraka njege, ove zahvalne biljke mogu uspješno da prezime i već sa prvim proljećnim suncem obnove svoj rast.
Unošenje prije mraza i orezivanje izdanaka
Presudan korak jeste blagovremeno sklanjanje biljaka sa balkona ili iz dvorišta, s obzirom na to da one ne podnose niske temperature. Mraz i vrijednosti ispod nule mogu trajno uništiti njihovo stablo i korijen, pa ih je neophodno unijeti u zatvoreno čim se noćne temperature ustale ispod pet stepeni Celzijusa.
Prije premještanja na bezbjedno mjesto potrebno je detaljno ukloniti sve uvele cvjetove, suve listove i bolesne dijelove. Ukoliko su izdanci tokom ljeta znatno izrasli, preporučuje se njihovo skraćivanje za približno jednu trećinu, vodeći računa da na granama ostane dovoljan broj zdravih pupoljaka. Ovaj postupak štedi prostor i sprječava pojavu truljenja tokom zimskih mjeseci. Takođe, stabljike i listove treba pažljivo pregledati kako bi se na vrijeme uočile biljne vaši, bijele mušice ili druge štetočine.
Svijetlo i prohladno mjesto za mirovanje
Jedna od najčešćih grešaka jeste držanje saksija u pretoplim sobama, naročito u blizini grejnih tijela. Premda im je potrebna zaštita od smrzavanja, ovim biljkama tokom faze mirovanja znatno više odgovara hladnije okruženje. Optimalna temperatura za prezimljavanje kreće se u rasponu od pet do deset stepeni, u prostorijama sa dosta prirodne svjetlosti kao što su zatvorene terase, svjetla stepeništa, hladnije sobe ili zastakljene verande.
Neophodno je obezbijediti dovoljno dnevnog svjetla, ali i zaštititi biljke od hladne promaje. Boravak u toplom prostoru sa oskudnim osvjetljenjem stvara tanke, izdužene i slabe izdanke, što znatno otežava oporavak na proljeće. Pored toga, saksije ne bi trebalo zbijati jednu uz drugu, jer slobodno strujanje vazduha smanjuje opasnost od razvoja plijesni i gljivičnih oboljenja.
Ograničeno zalivanje i potpuni prekid prihrane
Zbog usporavanja životnih procesa tokom zime, potreba za vodom je drastično manja nego u toplijem dijelu godine. Pretjerana vlažnost predstavlja jedan od vodećih uzroka propadanja biljke, zbog čega se supstrat mora dobro prosušiti prije svakog novog dodavanja tečnosti.
U hladnim uslovima zalivanje je najčešće dovoljno obaviti jednom u dvije do četiri sedmice, što u praksi zavisi od zapremine saksije, vlage i toplote prostorije. Korijen ne smije predugo biti sasvim suv, ali je podjednako opasno i ako konstantno stoji u natopljenoj zemlji. U ovom periodu đubrenje treba u potpunosti obustaviti, jer dodavanje hraniva može podstaći nepoželjan razvoj slabih izdanaka kojima nedostaje sunčeva svjetlost. Sa uobičajenom prihranom nastavlja se tek kada nastupi faza aktivnog proljećnog rasta.
Postepeni povratak na terasu u proljeće
Kada zima prođe i vazduh počne da se zagrijava, kreće postepena priprema za novu sezonu na otvorenom. Taj proces se uglavnom odvija tokom marta i aprila, zavisno od vremenskih prilika. Biljke najprije treba očistiti od slabih i suvih dijelova, a po potrebi ih presaditi u svježu zemlju bogatu hranljivim materijama. Količina vode za zalivanje se potom postepeno uvećava, a pojava novih listova označava pravi trenutak za početak blage prihrane.
Saksije ne treba naglo izlagati jakom sunčevom zračenju, već ih je poželjno tokom nekoliko dana navikavati na spoljašnje prilike. Konačan izlazak na otvorenu terasu savjetuje se tek kada u potpunosti mine opasnost od kasnih proljećnih mrazeva. Do tog trenutka, biljke se tokom toplijih dana mogu iznositi napolje, a u večernjim satima vraćati u zaštićen prostor, prenosi Krstarica.
