Visoke cijene stanarine u Evropi: Koliko parovima ostane nakon plaćanja stana
Znatno povećani troškovi života i visoke cijene stanarine u mnogim evropskim metropolama dovele su do toga da jedna prosječna plata više nije dovoljna za iznajmljivanje trosobnog stana u gradskom jezgru. Zbog toga se postavlja pitanje koliko novca ostaje zaposlenim parovima koji udružuju primanja i ravnopravno dijele izdatke za smještaj, o čemu detaljne podatke donosi najnoviji izvještaj „Mapping the World’s Prices 2026“, koji je izradio istraživački institut Dojče banke (Deutsche Bank Research Institute), a prenio Euronews.
U pomenutoj analizi obračunat je zajednički budžet koji se formira sabiranjem dvije prosječne lokalne neto zarade, od čega je oduzet prosječan iznos zakupnine za trosoban stan u centralnim gradskim zonama.
Švajcarski gradovi na vrhu evropske liste
Rezultati u 28 analiziranih gradova na tlu Evrope pokazuju izuzetno velike razlike u novcu koji parovima preostane kada izmire stanarinu. Ubjedljivo najpovoljniju računicu imaju stanovnici Ciriha. U tom švajcarskom gradu iznajmljivanje je najskuplje i iznosi čak 5.502 evra, ali je i prosječna neto zarada rekordna sa 7.321 evrom, pa paru nakon podmirivanja kirije preostane čak 9.140 evra. Odmah iza njega nalazi se Ženeva, gdje domaćinstvu ostaje 8.783 evra svakog mjeseca.
Treće mjesto na ovoj ljestvici zauzima Luksemburg, gdje partnerima preostaje 5.890 evra, dok visoke pozicije drže i Birmingem sa 5.238 evra, te Kopenhagen sa 5.233 evra.
Birmingem ispred Londona a Berlin bolji od Pariza
Zanimljiva poređenja zabilježena su unutar pojedinih država. Iako radnici u Londonu imaju veće plate nego u Birmingemu, drastična razlika u cijeni smještaja donosi preokret. Dok trosoban stan u centru Birmingema mjesečno košta 1.949 evra, u Londonu je za isti prostor potrebno izdvojiti čak 4.362 evra, što parovima u Birmingemu ostavlja preko 2.000 evra više na raspolaganju.
Gotovo identičan obrazac primjetan je i u odnosu Berlina i Pariza. Francuska prijestonica nudi više plate, ali parovima u njemačkom glavnom gradu na kraju mjeseca pretekne više sredstava – 3.554 evra u poređenju sa 3.336 evra u Parizu – što je direktna posljedica pristupačnijih stanarina.
Dramatičan pritisak na jugu kontinenta
Zemlje na jugu Evrope bilježe ubjedljivo najnepovoljnije rezultate. Pravi primjer stambenog pritiska jeste Lisabon, gdje paru nakon podmirenja kirije ostane skromna 253 evra, jer uz prosječnu platu od 1.408 evra zakupnina košta čak 2.561 evro. Teško je i u Milanu gdje preostaje tek 697 evra, u Atini 1.148 evra, dok u Madridu domaćinstvu ostane 1.905 evra. U centralnom i istočnom dijelu kontinenta stanje je tek nešto povoljnije: u Pragu ostaje 2.054 evra, u Varšavi 1.985 evra, a u Budimpešti 1.548 evra.
Izvještaj otkriva i podatak da u čak 11 gradova Evrope prosječan mjesečni najam prelazi čitavu jednu neto platu. Ta situacija zabilježena je u Atini, Barseloni, Budimpešti, Dablinu, Istanbulu, Lisabonu, Londonu, Madridu, Milanu, Pragu i Rimu.
Ipak, posmatrano na svjetskom nivou, evropski gradovi ostvaruju solidan plasman. Među 69 svjetskih gradova koji su bili predmet istraživanja, sedam od deset najbolje rangiranih nalazi se upravo u Evropi. Pored toga, nijedan grad sa starog kontinenta nije dospio u grupu deset najlošijih, gdje se nalaze centri iz Latinske Amerike, Azije i Afrike, poput Manile i Bangkoka, gdje su stanovnici prinuđeni da odlaze u minus samo da bi platili krov nad glavom. Pri tome valja imati na umu da ovi proračuni tretiraju isključivo troškove stanarine, dok građanima od preostalog novca predstoji plaćanje komunalnih računa, ishrane i prevoza.
