Parenje dinosaurusa i dalje misterija: Nova fosilna otkrića rasvjetljavaju drevne rituale
Iako je odavno poznato da su se ovi praistorijski gmizavci izlijegali iz jaja, detalji koji opisuju parenje dinosaurusa i dalje zadaju muke istraživačima širom svijeta. Glavna prepreka leži u činjenici da zubi i kosti mogu opstati milionima godina, dok meka tkiva gotovo nikada ne ostaju sačuvana u fosilnom obliku.
Rijedak fosil sa očuvanom kloakom
Jedinstven primjerak koji predstavlja izuzetak od ovog pravila pronađen je kod psitakosaurusa, životinje veličine labradora čija se starost procjenjuje na oko 120 miliona godina. Na ovom fosilu ostao je sačuvan spoljašnji dio kloake, specifičnog tjelesnog otvora koji kod brojnih životinja služi za izlučivanje i reprodukciju.
Paleontolog Jakob Vinter sa Univerziteta u Bristolu naglasio je da je riječ o do sada jedinom poznatom fosilnom ostatku dinosaurusa na kojem je primijećena ova regija. Stručnjaci su takođe zapazili i upečatljivu pigmentaciju koja je mogla imati svrhu u privlačenju partnera, a razmatra se i mogućnost postojanja mirisnih žlijezda.
Tragovi grebanja tla i udvaranje
Na više paleontoloških lokaliteta uočeni su i otisci koji ukazuju na moguće rituale zavođenja. Tamo su zabilježene stijene sa tragovima grebanja po tlu, za koje stručnjaci vjeruju da predstavljaju ostatke drevnog ponašanja usmjerenog ka privlačenju parnjaka, nalik običajima koje i danas praktikuju ptice kao njihovi najbliži živi srodnici.
Povrede na repnim pršljenovima hadrosaurusa
Značajne podatke pružila je i analiza hadrosaurusa, biljojeda prepoznatljivih kao dinosaurusi pačjeg kljuna. Međunarodna grupa naučnika analizirala je oko 550 oštećenih koštanih nastavaka smještenih na repnim pršljenovima ovih drevnih životinja.
Kompjuterske simulacije su pokazale da su ta oštećenja najvjerovatnije prouzrokovana pritiskom koji je djelovao ukoso odozgo. Kako su srasli prelomi primijećeni pretežno kod odraslih primjeraka, istraživači pretpostavljaju da su povrede mogle nastati upravo za vrijeme parenja.
Jedan od autora ovog rada objavljenog u naučnom časopisu „Spektrum“, Simone Konti, pojasnio je da je tim proučavao razne mogućnosti, ali da se pretpostavka o povredama zadobijenim tokom parenja najbolje uklopila u prikupljene podatke.
Iako naučna zajednica ističe da ova teorija još uvijek nije u potpunosti dokazana, ukoliko se potvrdi, oštećenja na repnim pršljenovima mogla bi poslužiti i za prepoznavanje pola kod pojedinih fosila, što je do sada bilo izvodljivo tek u izuzetno rijetkim prilikama.
