Stogodišnjakinja među žrtvama logora Luka: Ivanišević otkriva detalje stradanja Srba u BiH
Direktor Instituta za istraživanje srpskih stradanja u 20. vijeku Milivoje Ivanišević izjavio je da je Boja Kenjalo, Srpkinja iz bihaćkog sela Račak, ubijena u zatvoru Luka u Bihaću u dobi od 106 godina, što je, prema njegovim riječima, vjerovatno čini najstarijom logorašicom u istoriji. On je istakao da javnost konačno treba da bude upoznata s ovim podatkom.
Ivanišević je naglasio da su srpska stradanja tokom ratova na ovim prostorima nezamisliva, te da ga godinama proganja sudbina ove starice koju su, kako je rekao, pješke doveli iz njenog sela u logor i tamo ubili. Izrazio je želju da se njoj i drugim stradalim ženama podigne dostojan spomenik.
Prema riječima direktora Instituta, u logoru Luka su ubijeni i Bojin sin Mihajlo Kenjalo (rođen 1909), koji je u trenutku smrti u oktobru 1994. godine takođe bio starac, kao i Marko Gogić (1923) i Milka Gajić (1914). Ivanišević tvrdi da posjeduje svu dokumentaciju o ovom slučaju, uključujući iskaze srpskih svjedoka i imena odgovornih za logor – Kemale Klokića i Lipovaču, te izvjesnog Fikreta.
Ivanišević, koji se godinama bavi istraživanjem logora za Srbe u BiH, rekao je da je spreman u svakom trenutku ustupiti dokumentaciju koju ima o bošnjačkim i hrvatskim kazamatima američkim istražiocima koji trenutno borave u Posavini. On je naveo da je u Posavini registrovano 91 logor, a da su osnivani na samom početku rata po uzoru na koncentracione logore za Srbe u NDH.
Posebno je opisao logor u selu Poljan kod Dervente, koji je bio pod nadležnošću hrvatskih vojnih vlasti. Ivanišević je istakao da je obavezan način obraćanja logoraša čuvarima bio “gospodine ustašo”, a da su zatvorenici bili isključivo lica srpske nacionalnosti iz opštine Derventa. On tvrdi da ima spiskove imena neposrednih izvršilaca, uključujući istražitelje, čuvare, mučitelje i odgovorne za hapšenja.
Govoreći o logoru Rabić, koji je bio pod zapovjedništvom Zlatka Majića, a čiji bivši logoraši daju iskaze američkim istražiocima, Ivanišević je rekao da su zatočenici boravili u svojim fekalijama, mučeni i prisiljavani na kopanje rovova. On je naveo da su logoraši koji su kopali tranšeje 19. juna 1992. godine pobjegli, a istog dana je izvršena odmazda nad preostalim kopačima. Strijeljani su na lokalitetu Spomenik, gdje su se zatekli na prisilnom radu.
Prema njegovim podacima, toga dana su strijeljani Nenad Panzalović, Savo Pavlović, Željko i Rade Bokur, Dragan Grbić, Miro Jovičić, Vujadin Ljubojević i Milorad Gunjević, dok se sedam logoraša spasilo kroz unakrsnu vatru.
Ivanišević je ukazao i na nalaz komisije koju su činili profesori Medicinskog fakulteta u Beogradu, dva specijalista za sudsku medicinu i jedan psihijatar, a koja je pregledala neke od preživjelih logoraša. Komisija je utvrdila da nema dokaza da su žrtve torture preuveličavale svoje patnje i da su logoraši pokušavali da zaborave ponižavajuća iskustva. “Mi te ljude nikada ne smijemo zaboraviti”, zaključio je Ivanišević.
Izvor: Glas Srpske
