Kleopatrina strategija: Božanski legitimitet kroz religiju
Kleopatra VII je, prema pisanju “History”-ja, od samih početaka vladavine religiju koristila kao ključno političko sredstvo. Prvi značajan primjer datira iz 51. godine prije nove ere, kada je kao osamnaestogodišnja kraljica Egipta učestvovala u ceremoniji sahrane svetog bika Buhisa i tom prilikom predstavljena titulom “Boginja koja voli oca”. Već tada je javno gradila božanski legitimitet.
Budući da je poticala iz makedonske dinastije Ptolemejevića, koja je Egiptom upravljala nakon smrti Aleksandra Velikog, Kleopatra je morala da pomiri grčko porijeklo svoje porodice sa egipatskim shvatanjem faraona kao božanskog vladara. Zato je postepeno izgradila posebno čvrstu vezu sa kultom boginje Izide.
Kleopatra kao “Nova Izida”
Izida je u egipatskoj mitologiji bila supruga Ozirisa i majka Horusa, a istovremeno i simbol majčinstva, zaštite i kraljevske vlasti. Poistovjećivanje sa njom omogućavalo je Kleopatri da učvrsti položaj i među običnim stanovništvom i među sveštenstvom.
Nakon što je rodila Cezariona, sina Julija Cezara, još snažnije je njegovala tu simboliku. Sebe je predstavljala kao Izidu, dok je Cezarion dovođen u vezu sa Horusom, božanskim sinom i legitimnim nasljednikom prijestola.
Religija kao sredstvo političke moći
Kleopatra je božanski imidž prilagođavala publici kojoj se obraćala. Prilikom čuvenog susreta sa Markom Antonijem u Tarsu 41. godine prije nove ere nastupila je u maniru Afrodite, odnosno rimske Venere, a nekoliko godina kasnije u Aleksandriji je javno predstavljana kao “Nova Izida”.
Iako takvo predstavljanje nije bilo potpuno novo, jer su i ranije ptolemejske kraljice povezivane sa Izidom i drugim božanstvima, Kleopatra je tu tradiciju pretvorila u ključni element vlastitog političkog identiteta u vrijeme sve snažnijeg rimskog uticaja, prenosi “History”.
