Zašto uređenje javnog prostora u Banjaluci traži oprez
Stručno uređenje javnog prostora mora se temeljiti na pažljivoj procjeni cjelokupnog ambijenta, a ne isključivo na ličnom dopadanju ili pukoj vidljivosti određenog rješenja, istakao je Čvoro u razgovoru za Srnu povodom postavljanja spomenika knezu Lazaru u banjalučkom naselju Budžak, čija visina iznosi oko osam metara.
Kružni tokovi i saobraćajna bezbjednost
Govoreći o intervencijama na saobraćajnicama, Čvoro je podsjetio da su kružne raskrsnice primarno infrastrukturne tačke sa jasno definisanom svrhom, specifičnom geometrijom i strogim zahtjevima preglednosti. Zbog toga svako uvođenje arhitektonskih i memorijalnih sadržaja na tim mjestima mora u prvom redu uvažiti bezbjednost svih učesnika u saobraćaju, mogućnost bezbjednog dolaska pješaka i sklad sa zatečenim građevinskim okruženjem.
Prema njegovim riječima, svaka uočljiva tačka u gradu ne predstavlja automatski i pogodnu lokaciju za gradnju. Kao jedini ispravan put za očuvanje urbane matrice izdvojio je raspisivanje arhitektonsko-urbanističkih konkursa, putem kojih bi se kroz različita idejna rješenja dolazilo do najboljih odgovora za uklapanje spomen-obilježja u gradsko tkivo.
Opasnost od međusobnog nadmetanja elemenata
Upozoravajući na rizik od pretrpanosti ambijenta, Čvoro je naglasio da pojedinačni sadržaji mogu djelovati zanimljivo sami za sebe, ali da njihovo nekontrolisano nagomilavanje dovodi do toga da prestaju komunicirati sa gradom i počinju se međusobno potiskivati. Banjaluka, kako navodi, nema potrebu da svaki slobodan prostor i raskrsnicu pretvara u građevinski objekat, jer identitet mogu graditi i lijepo osmišljeni drvoredi, pejzažno zelenilo, adekvatna rasvjeta ili diskretna skulptura.
On je podvukao da savremeni urbanizam stavlja akcenat na biodiverzitet, prirodni pejzaž i ugodan boravak građana, a ne isključivo na vizuelni efekat. Iako grad treba da ima spomenike i skulpturalna djela, svaki od njih mora posjedovati opravdan razlog, precizno mjesto i jasan prostorni smisao. Dobar prostor, prema njegovoj ocjeni, nije onaj koji samo dobro izgleda na fotografijama, već onaj u kojem građani rado borave.
Zeleni grad prilagođen ljudima
Osvrćući se na karakter Banjaluke, Čvoro smatra da se identitet grada ne smije svoditi na jedan jedini simbol, materijal ili pravac. Posebnost grada na Vrbasu leži u spoju rijeke, aleja, parkova, bogatih istorijskih slojeva i mirnijeg načina života, što stvara ogroman potencijal da grad ostane prepoznatljiv po zelenilu i sadržajima po mjeri čovjeka.
Da bi se to postiglo, neophodno je uspostaviti jasnu strategiju za javne površine koja bi uredila pravila ozelenjavanja, osvjetljenja i postavljanja spomenika. Čvoro zaključuje da bi raspisivanje konkursa – gdje se od autora istovremeno traži rješavanje saobraćaja, zelenila, održavanja i memorijalnih akcenata – omogućilo da Banjaluka i ostale lokalne zajednice u Republici Srpskoj pređu sa pitanja šta postaviti na određeno mjesto na suštinsko razmišljanje o tome kakav ambijent na toj lokaciji zapravo želimo.
